Ben İyileşmişim.

 Merhabalar.

Bugün benim doğum günüm. Ahh... saat 00:06, dün benim doğum günümdü.

Aslında aylar önce doğum günüm geldiğinde bloga 'İyileştim' adlı bir yazı yazmak istiyordum. Taslağa atmıştım başlığa karar verdikten sonra. Doğum günüm yaklaşınca yazacağım dedim. Nasıl da iyileşmiş olduğumu kendime göstermek için. Ki iyileştim de bunu hissedebiliyorum. Ama yazıda hayatın güzel yanlarından bahsedecektim, nasıl da etrafımın sevdiklerimle çevrili olduğundan sonra birgün o sevdiklerimden birine veda etmek zorunda kaldım. O zamandan beri hem kendi yas sürecim hem de çevremdekilerinkine destek vermekle geçen, bu sırada her zamanki gibi yavaşlamayan dünyanın sorumluluklarına koşuşturan, acımı yaşarken özlemi hissederken iyileşmiş olduğumun da farkına vardığım bir dönemden geçiyorum.

Bir daha geri gelmeyeceğine emin değilim ama bir sonrakinde biraz daha biliyor olacağım ne yaşadığımı. Hala her şey rüya gibi geliyor. Kabus da demek istemiyorum sadece zor zamanlar olduğu için. Çünkü hayattaki kötü, zor ve istenmeyen şeylerin bile ne kadar öğretici ve aslında ne kadar şükredilecek şeyler olduğunu gördüm. Bunu söylemek garip geliyor bazen ama olana da olmayana da şükretmek insanın cümle olarak kolayca kurabildiği ama içselleştirip gönülden şükredeceği zaman aşırı zorlandığı bir şeymiş. Bu başkasının daha kötü haline bakmakla da ilgili değil gerçekten o an o sıkıntıyı yaşayabilmek bile şükredilecek bir şey olabiliyor şu an bana göre. 

Belki de biraz fazla büyüdüm. Artık 30 yaşımdayım. Hem kompleks yapıp hem aşırı mutlu olduğum bir yaş oldu daha şimdiden.

Hayatımda öyle çok şey değişti ki. Baştan yıktım ve yaptım diyebilirim. Bunu sevdiğimi de fark ettim. Bozup yeninden yapmayı. Başlıkta yazdığım yazı hala hayatımı bütünüyle tanımlıyor bu arada. Geleceği dört gözle beklerken geçmişi özleyen ben hala buradayım. Önceye nazaran heyecanla bekliyorum. Umarım bu heyecanım hiç kaybolmaz. Hayat güzel, yaşamak eğlenceli. İçindeki her şeyle beraber insan olmayı seviyorum. Yeniden böyle hissedebilmek güzel ya da belki de ilk kez bunu gerçekten hissediyor olmak. Tabi bunu kolaylaştıranların yarısı da diğer insanlardı. Hayatımdaki insanlar. Onlar bazen canımı fazlaca yaksalar da kendim için bir şeyler yapabilme şansını bana tanıdılar.

Böyle işte. Sadece buraya böyle bir şey yazmak istedim. Bir zamanlar bunu da yaşadık. Dedemin ilk bayramıydı bu bayram. Onu onurlandıracak güzel bir bayram yapalım diye hep birlikte çabaladık. Hepimiz çokça yorulduk. Sonra herkes evine dağıldı. Ailece mutlu olduğumuz o bayramlar gibi ailece ortak sevdiğimiz kişi için kenetlenmeyi de başarabildik. Şimdiden hepimiz onu çok özledik.

Sizlerin de bayramını kutlarım.

Mutlulukla kalın.